Önceki Günce bilmem kaç
Dışa vurumu bekleyen, birçok cümle oluşturabilecek kelime varken ve gecenin bu köründe, alkol seanslarında askıda kaldım. Birinin çıkıp ta “buradan başlayacaksın” demesine ihtiyacım var… Eskiyi unutabilme, yeniye yönelme çabaları hasar verici olabiliyor. Ve hala birileri “her şey güzel olacak” diyebiliyor. Lanet olsun! Bir kez daha buna inanmaya ihtiyacım var. Arkasından gelecek olana da sanırım… Mutluluk denen kavram; gri bir havada, sahilde oturup içmek dışında ne olabilirdi ki? Bütün bir kışı yalnız, üşüyerek ve düşünmeden geçirmek dışında nasıl bir huzur olabilirdi ki?
Sanırım “mutluluk” bizlere göre bir kavram değil, sözlük anlamına güvenmiyorum. Bir yerden fışkırıyor nefret.. Alışmışız ve kudurmuştan beteriz sanırım. Bir mekanizmamız var, ufak bir umutta kendini rahat bir şekilde kendini imha edebiliyor.
Ve şair demişti;
“İçmek, içinde boğmaya çalışmaktır sevgiliyi”
Aferin İskender’e, güzel söylemiş şerefsiz…
Neyse, ezanıda duyduk. Son bir sigara ve artık sabah olsun... 
